𝜱ΔΓΞΨβαΘπξ

Over David de Haan

David de Haan

Ja, daar zit ik dan, achter mijn coole windows 10 met dubbel scherm en paupergoeie internetverbinding een stukje over mezelf te schrijven. Inspiratie is uiteraard nul, zoals vaak het geval. Dan maar gewoon iets typen is mijn tactiek, er komt van zelf wel iets nuttigs uit, hoop ik.

Nu zul jij, de lezer, je vast af vragen: "Hoe haal je het ooit in je hoofd om daar de plek in te nemen van zowel de Secretaris als de commissaris Externe Betrekkingen, achter die coole windows 10 met dubbel scherm en paupergoeie internetverbinding?" Tja, goeie vraag inderdaad. Ik denk dat ik daarvoor terug moet gaan naar waar het begon, te 20 november 1996.

Ik ben geboren in Emmeloord, waarna ik meteen ontvoerd ben naar Rutten, om daar de rest van mijn jeugdige jaren te mogen spenderen. Ik ben ook naar de basisschool in Rutten gegaan, maar daar valt niet zo heel veel denderends over te vertellen.

Na mijn eerste 12 jaren in een roze wolk te hebben geleefd - Ik was een fantasierijk kind - kreeg ik pas echt mee hoe de harde wereld in elkaar stak toen ik naar de middelbare school ging. Eerst 3 jaar in Lemmer, wat ik niks aan vond, om vervolgens terug naar mijn geboorteplaats, Emmeloord, te gaan om daar mijn middelbare schooltijd af te maken. Dit betekende dus ook nieuwe docenten. Mijn nieuwe wiskundedocent was een legende. Hij leerde me niet alleen hoe de wiskunde werkte, maar maakte me ook enorm nieuwsgierig om er meer over te willen ontdekken. Tevens hield ik veel van informatica op de middelbare school: ik was veel te vinden achter mijn laptop, omdat ik er prima mee overweg kon.

Toen ik een studie moest kiezen had ik na een tijd twijfelen dus ook voor een studie informatica in Utrecht gekozen. Mensen die me kennen weten dat ik altijd en overal over twijfel, dus dit was geen uitzondering. Echter hoopte ik de juiste keuze te hebben gemaakt. Op de laatste matching dag, een maand voor het begin van de studie, realiseerde ik me echter dat ik niet gelukkig zou gaan worden op die studie. Dus, 3 weken voor het einde van de zomervakantie, maakte ik een gigantische switch: ik besloot, zoals een neef van mij daar een paar jaar voor had gekozen, wiskunde te gaan studeren in Enschede. Een keuze waar ik tot op de dag van vandaag (gelukkig) nog geen spijt van heb gekregen.

Tijdens de introductieweek heb ik mijn ogen uitgekeken in Enschede. Ik voelde me al helemaal thuis onder mijn medestudenten. Zeker met behulp van Nico (tnx man) voelde ik me helemaal op mijn gemak. Ik maakte veel vrienden in mijn eerste jaar, de helft daarvan heeft het helaas niet gehaald, en wist toch alle tentamens te halen.

Door steeds slimmer te kunnen plannen ontdekte ik dat ik zelfs tijd over had, en ik zocht plekken om deze tijd bij in te vullen. Omdat ik me al op mijn gemak voelde bij Abacus, sloot ik me daar aan bij de almanakcommissie. Dit was zo'n succes dat ik in mijn tweede jaar daar nog de kerstdinercommissie en de TWick-in bij heb gedaan.

Maar omdat ik alles van mijn studie aan het halen was, was ik bang dat mijn studententijd veel te vroeg zou eindigen. Al een jaar lang schoot het idee door mijn hoofd om voor een plaats in het bestuur van Abacus te nemen. Na lang dubben (nogmaals, ik kan niet goed keuzes maken) heb ik dan toch besloten om het gokje erop te wagen en te solliciteren voor een plaats in het bestuur. Met twee medesollicitanten was het uiteraard geen moeilijk klusje om een plaatsje te verzilveren, maar met tien kandidaten was het uiteraard ook gelukt.

 

En nu zit ik hier dan, achter mijn coole windows 10 met dubbel scherm en paupergoeie internetverbinding, dag-in dag-uit mailtjes te sturen, vele praatjes te maken en gewoon een hele gezellige tijd beleven. Toch fijn dat die levenskeuzes altijd maar weer goed uitpakken. Mocht je nou nog meer over me willen weten of vind je dat ik niet uitgebreid genoeg was in het hier boven geschreven stuk, spreek me dan een keer aan in Abacuskamer! Ik praat heel graag over mezelf.

 

Namens de Secretaris en commissaris Externe Betrekkingen van het 50ste bestuur des W.S.G. Abacus,

David de Haan