πΔξΨΞβ𝜱αΘΓ

Over Cas Sitvast

Cas Sitvast

Arnhem, 2 Oktober 1996,14:45 uur, het krijsende geluid van een baby doorboorde de stilte van de ruimte, een legende was geboren. Wie had ooit gedacht dat dit kind uit zou groeien tot een van de penningmeesters van W.S.G. Abacus. "Nu, hoe is dit tot stand gekomen?" zou je jezelf kunnen afvragen en die vraag ga ik trachten te beantwoorden.

 

Op de hierboven beschreven heugelijke dag zijn niet 1 maar 2 kinderen geboren met de achternaam Sitvast, want niet alleen ik maar ook mijn broertje is geboren. En ja u ziet het goed, ik schrijf broertje, want hij is maar liefst een half uur jonger dan ik. Niet alleen is dit een heel belangrijk feitje om hem zo vaak als mogelijk is aan te helpen herinneren, ook is dit super belangrijk als je een discussie hebt, want ja ik ben nu eenmaal ouder en daarom ook wijzer. Want wijsheid komt met de tijd.

Met mij en mijn broertje erbij stond de teller van ons gezin in huis op 5. Mijn oudere zus was het niet helemaal eens dat wij er opeens bij kwamen maar ach wat doe je eraan.

Een paar jaar later ging ik naar de peuterspeelzaal, nou er zit speel in de naam dus zou vast wel leuk zijn, maar niets was minder waar. Sterker nog mijn allereerste herinnering is van de peuterspeelzaal en dan wel het moment van de eerste keer dat ik er werd afgezet door mijn vader. Om het kort te zeggen ik had er geen zin in om daar op die plek te zijn en ja wat doe je dan? De hele dag huilend tegen de deur aanzitten, net zolang tot de dag voorbij is en je vader je weer komt ophalen. Dat is wel mijn enige herinnering aan de peuterspeelzaal, dus de rest van de tijd zal het er vast wel leuk zijn geweest.

 

Maar na de peuterspeelzaal begint het natuurlijk allemaal: De basisschool. Daar begon het dat mensen inzagen dat ik groots zou worden. En groots werd ik, in groep 8 was ik maar liefst 1 meter en 77 centimeter. Dit betekende dat ik groter was dan de meeste van mijn leraren, super leuk natuurlijk.

Niet alleen zagen ze dat ik groots werd in lengte ze zagen ook dat ik groots zou worden in wiskunde, want in groep 6 van de basisschool was ik al begonnen aan wiskunde in een boek dat probeerde wortels uit te leggen doormiddel van vierkante wortels en meloenen, beetje raar snapte er ook niet heel veel van, maar daar begon al wel mijn interesse in de wiskunde. In groep 8 maakte ik de slechtste keuze ooit in mijn hele leven. Ik had besloten om naar Gymnasium te gaan. 

Op het Gymnasium leerde ik veel dingen waaronder grieks en latijn. Tot op heden heb ik nog steeds niet ontdekt waar het goed voor was, maar ja ik kon een beetje latijn vertalen en dat is opzich wel cool als je op vakantie bent en je ouders vragen of ik een latijnse zin kan vertalen die ergens op een muur gekalkt staat. "Natuurlijk!" zei ik dan. En dan zei ik iets wat misschien een vertaling was van het geschreven tekstje als je het heel vrij zou opvatten. Super leuk als degene tegen wie je het zegt er niks van begrijpen. Nadat ik door had dat grieks en latijn eigenlijk helemaal niks voor mij was moest ik er jammer genoeg toch mee door en heb het uiteindelijk met de hakken over de sloot gehaald. Al mijn tijd ging namelijk in het wiskunde zitten, wat veeeel leuker was dan iets anders dat gegeven werd.

 

En zo kwam het dat ik wiskunde ging studeren hier aan de UT, oh nee wacht, want eerst heb ik nog een domme keuze gemaakt en dat is dat ik wiskunde ging studeren in Delft, maar daar kwam ik al snel tot de conclusie dat Delft niks voor mij was en ben het jaar daarop begonnen op de UT. 

 

Ik hoop dames en heren dat ik jullie niet extreem lang verveeld heb, zowel dan is dat pech voor u.

 

Met vriendelijke groetjes,

 

Cas Sitvast

Penningmeester van het 51ste bestuur des W.S.G. Abacus.